[عنوان ندارد]

مسیح مقدس بر یک بیمار نازل شد

او که انسانی خوش قلب بود لیکن غم ایام اورا

از توازن خارج کرده و به بیماری کشانده بود

مسیح : چگونه ای...ای مادر بیمار

بیمار:خوبم...تمام بدنم آزرده است...

مسیح: چه می خوری؟

میدانی که بیماری از خوردن و تغدیه برمی خیزد...

بیمار:غصه ...سرورم

مسیح:غصه چه را؟

بیمار:غصه فرزندانم را...غم آنها حتی نمیگذارد که آرام بمیرم

باید زنده باشم و بسوزم!!

مسیح:مادران اینگونه اند...شگفتا از جایگاهی که خدا به مادران

به جبران این همه تحمل عنایت خواهد فرمود!!

بیمار:بچه هایم چه میشوند؟؟

مسیح:آنها هم خدایی دارند

مسیح:حرمان های دیروز تو را بیمار این گونه ساخته است!

و میدانی که بیماری محصول عدم تعادل است...

بیمار: مادران در عشق غیر متعادلند

مسیح: کودکانت را بخدا بسپار...و بیا تا برویم

بیمار:این همه رنج برای شفاف شدن روحم کافی بود؟

مسیح:خدا به تو احسان کرد...و مرا به پیشوازت فرستاد

بیا تا از این سرای دروغ به نزد خدا برویم...

مادر بیمار به کودکانش نگاهی کرد و خدای را از خود مهربانتر بر

آنان دید...

پس همرا ه مسیح راهی آسمان شد!!!

خدایا فرزندم وعشق به اورابه توتقدیم میکنم...